Preken

Preken

Soms staat een Bijbeltekst anders in je geheugen gegrift dan in de Bijbel zelf. Dat overkwam mij met het gedeelte van deze zondag. Ik dacht dat Jezus had gezegd: 'De Geest is als de wind.' Maar hij zei zoiets als: "De gelovige is als de wind.' Geloven - een kwetsbaar en vluchtig goedje.
Meestal wordt met Pinksteren in kerken het verhaal uit Handelingen 2 gelezen. Maar deze zondag begonnen wij iets eerder. Daar horen we hoe Mattias wordt als opvolger van Judas gekozen. Maar in het vervolg van de Bijbel wordt er met geen woord meer over hem gerept. In de dienst werden nieuwe ambtsdragers bevestigd.
We gaan van Pasen naar Pinksteren. Dat merken we in de lezingen. Jezus gaat niet alleen zijn vertrek aankondigen, hij belooft dat de Geest voor hem in de plaats zal komen. En dan zegt hij iets opmerkelijks.
Deze preek werd gehouden in een doopdienst. In onze kerk is het gewoonte doopouders te vragen een zegenwens over hun kinderen uit te spreken. In de preek stond een zegenwens van een Amerikaanse dichter centraal.

Recente Stukken

Alle artikelen →
  • Column

    De papklok

    In het dorp waar wij nu vijf jaar wonen, en dat de prachtige naam Mijnsheerenland draagt, luiden de klokken van de statige Laurentiuskerk drie keer op een dag minutenlang: om 8.00, 12.00 en 20.00 uur. In het begin wisten we niet waarom. Wat zou er aan de hand zijn, vroegen we ons af.

  • Kort

    Tuin 1: Een doorstart

    Ik huur een volkstuin (tuin 1) aan de Blaaksedijk in de Hoeksche Waard – een paradijselijk plekje, vind ik zelf. Hier schrijf ik af en toe over het plezier (en de tegenslag) van het moestuinieren. Dit keer: we mogen door!

  • Boek

    Ooggetuigenverslag van de Nakba

    Het is 1948, het jaar waarin de onafhankelijkheid van Israël werd uitgeroepen. Meteen volgde een Arabisch-Israëlische oorlog. In de nadagen daarvan krijgt een groep soldaten de opdracht de inwoners van het dorpje Chirbet Chiz’a te verdrijven en hun dorp te vernietigen.

Hoewel in mijn soort kerk het geloof in een hel niet of nauwelijks meer een rol lijkt te spelen, zit hij toch nog in de hoofden van veel mensen. In mijn pastorale werk stuit ik regelmatig op mensen die zich zorgen maken over de toekomst van zichzelf en hun geliefden. Wat als het toch eens waar is? Tijd om eens een andere lijn in de Bijbel te laten zien.
Op de allereerste Paasdag verscheen Jezus het allereerst aan volgelingen in de rand: de Emmaüsgangers. Niet in de kring van zijn directe discipelen dus. Althans, zo gaat het in de versie van Lucas. Maar ook deze onbekende volgelingen herkennen Jezus aanvankelijk niet. Pas aan tafel gaan hun ogen open. Die tafel is dus belangrijk.
We realiseren het ons in de kerk niet altijd, maar Pasen begon met een atheïstische reflex. De eerste volgelingen van Jezus geloofden er niets van. De boodschap riep behalve ongeloof ook schrik op. Schrik voor het slechte, maar ook het goede. De preek werd gehouden in een dienst waarin twee jonge gemeenteleden belijdenis deden. Omdat geloven nooit twijfel voorgoed achter zich laat.
Op Witte Donderdag gedenkt de kerk het laatste avondmaal. Nog één keer vierde Jezus het Pesachmaal met zijn leerlingen. Hij had er naar verlangd, zei hij. Op dat verlangen focust de overdenking die ik tijdens deze dienst uitsprak.
Biddag voor Gewas en Arbeid - het is voor velen een onbekende dag. Maar binnen kerken is het vanouds een dag waarop aandacht wordt besteed aan werk en onze dagelijkse boterham, aan economie dus. De bede 'Geef ons heden ons dagelijks brood' wordt in de preek gelegd naast de sterk veranderen economische wereld van vandaag.
De dienst waarin deze preek werd gehouden was een doopdienst. Het verhaal over de verheerlijking op de berg, dat in deze dienst centraal stond, wordt verbonden met de wens dat de dopelingen topervaringen zullen kennen in hun leven. Maar ook met de wens dat zij zullen weten dat geluk niet maakbaar is.