We zijn een week in Noord-Groningen. Voor mij is dat de streek van de dichter C.O. Jellema. Hij woonde er en schreef er menig gedicht over. Zo’n week Noord-Groningen is dan een kans: ik zette een literaire bedevaart op het programma.

Zojuist opgebeld door een gewoon 06-nummer. Ik kreeg een computerstem te horen die meldde dat ik werd opgebeld door Amazon-security. Er zou een I-phone op mijn account besteld zijn van ruim 900 euro. Dit werd aangemerkt als een verdachte transactie. Als ik die niet besteld had moest ik een 1 indrukken.

Wanneer je elders als gastpredikant voorgaat, krijg je meestal van te voren een format van de orde van dienst toegestuurd. Dan zie je wat de liturgische gewoonte ter plaatse is. Je kunt er de liederen en Bijbellezingen op invullen en terugsturen.

Het was bij het koffiedrinken na een kerkdienst. Er zat een oudere man alleen aan een tafel. Ik besloot bij hem aan te schuiven. Hij reageerde verrast. ‘Wat leuk dat u mij uitkiest!’

Vorige keer ging mijn stukje over de kaping van het woord ‘traditie’. Ik wees op een echte traditie: de christelijke. Vandaag gaat het over de kaping van die ‘echte’ traditie. Dat gebeurt niet alleen in Amerika.

‘Weer een mooie traditie die wordt afgepakt’ kopt deze week ons huis-aan-huisblad in de Hoeksche Waard. U begrijpt waar het over gaat: het vuurwerkverbod. ‘Traditie’ – het woord komt tegenwoordig nogal vaak voorbij.

Deze week maakte ik mijn vaste wandeling. ‘De ronde van Mijnsheerenland’ noem ik die. Dat klopt eigenlijk niet, want het is een polderwandeling búiten Mijnsheerenland, maar goed. Ik loop die ronde graag. Je haalt niet alleen frisse neus, je ademt er ook van op. En ik haal mijn hart op aan het landschap.

Je kent het wel: je bent met vakantie geweest, je kon een paar versnellingen lager leven, de batterij is opgeladen. Nu ben je thuis en neem je je voor: ik ga het dit jaar anders aanpakken, ik houd deze rust en dit tempo vast. Dat dacht ik ook toen ik met pensioen ging. Leven op het ritme van je adem.