Ik schreef lange tijd niet over tuin 1: mijn stukje grond op ons complex. Dat kwam omdat er donkere wolken hingen boven onze volkstuinvereniging. Het stuk land dat we huurden, zou verkocht worden. Dat is inmiddels ook gebeurd. Wel twee keer zelfs!

De eerste keer werd het aangekocht door een bedrijf in projectontwikkeling. We kregen bericht dat we moesten stoppen. Het bedrijf had andere plannen. Welke, ik heb geen idee. Maar toekomst hadden die plannen kennelijk niet, want ze verkochten het door.

De nieuwe koper bleek een buurtgenoot. En die keek anders naar die tuintjes onderaan de dijk waarin op elk tijdstip van de dag wel één, twee of meer mensen met liefde en aandacht bezig zijn aan de grond de mooiste groenten en fruit te ontlokken. Dankzij hem kregen we een doorstart.

Het was een ware bevrijding. Want ga maar eens tuinen op een complex waarvan je weet: aan het eind van het seizoen moet het allemaal geruimd worden – de schuurtjes, de kassen, de stellages, de fruitbomen, nou ja, noem maar op. Eerlijk gezegd was de motivatie aan het begin van dit seizoen bij mij weggezakt.

Maar we mogen dus door. En dat tuint heel anders! Moest ik me eerst ertoe dwingen om er naartoe te gaan en sloeg ik weleens over, nu ga ik bijna elke dag wel even aan het werk. Onder het mom van (het is een cliché, ik weet het): ‘Alles wat je aandacht geeft, groeit’. Het enthousiasme is er weer!

En niet alleen bij mij. Waar de gezichten eerst somber stonden en alle buurpraatjes gingen over het naderend einde, daar heerst nu een opgetogen sfeer. Er is weer perspectief!

Er zijn wel wat tuintjes vrijgekomen van mensen die het naderend einde niet hebben afgewacht. Dus, als u stiekem altijd al een moestuin had willen hebben en u woont in de buurt: kom meedoen! Hier meer info.