Dominee | Poëzieliefhebber | Moestuinier | Speelt gitaar
Dit Engelse werk uit de 14de eeuw is een van de hoogtepunten van de mystieke literatuur. Al langer stond het op mijn lijstje te lezen boeken. Nu de vertaling opnieuw verscheen, kon ik er mee kennismaken. Ik was onder de indruk van de eenvoud, wijsheid en bescheidenheid van de anonieme schrijver.
Volkskrant-journalist Fokke Obbema kreeg in 2017 in zijn slaap een hartstilstand. Gelukkig was zijn vrouw wakker. Zij belde onmiddellijk 112. De mevrouw die zij aan de lijn kreeg, gaf aanwijzingen bij het reanimeren. Ondertussen waren de hulpdiensten al uitgerukt. Obbema overleefde. Maar in het verwerkingsproces daarna drong de vraag naar de zin van het leven zich aan hem op. Hij besloot anderen de vraag ook voor te leggen. Het resulteerde in een mooie serie interviews die nu gebundeld zijn.
'Poëzie wordt gelezen door de liefhebbers van poëzie en gehoord door een paar anderen die zich mee laten tronen naar café of stadsbibliotheek voor een dubbelfocuslezing. Er zijn misschien een miljoen liefhebbers van poëzie op de hele wereld. Minder dan beoefenaars van het canasta.'
Ik was met de auto op weg naar huis. De radio stond, zoals altijd, aan. Ik viel met mijn neus in de boter. Bij De Nieuws BV hoorde ik de column van Marcel van Roosmalen. Het was er weer zo eentje: een goedkoop, smalend stukje over religie.
Inmiddels regent het, maar we hebben een lange periode van droogte achter ons. Mijn landelijke kerk (PKN) publiceerde in die dagen een gebed om regen. Het riep uiteenlopende reacties op - van instemming maar ook van kritiek. De kritiek kwam neer op: mag dat wel? En: kan het wel? Zonder het laatste woord te kunnen en willen spreken (het gebed kent vele aspecten), deel ik mijn gedachten.
‘De kerk groeit en bloeit,’ zei Anne van der Meiden in de jaren negentig van de vorige eeuw. Hij was zo’n beetje de enige. De teneur van die dagen was namelijk: religie is nog maar één generatie verwijderd van de afgrond. Maar nu beweert Yvonne Zonderop iets dergelijks als Van der Meiden. Ze vervangt het woord ‘kerk’ wel voor ‘religie’ en schreef er een opmerkelijk boek over.
Tommy Wieringa is wat mij betreft veruit de meest interessante auteur van Nederland. Zijn ‘Joe Speedboot’ versloeg zijn tienduizenden, en in ‘Dit zijn de namen’ toonde Wieringa zich een meester in het mythisch vertellen. Zijn nieuwste boek is een eerbetoon aan het leven in onze oostelijke grensstreek.
Het is dit jaar vijftig jaar geleden dat Johnny Cash een legendarisch concert gaf in Folsom Prison. Legendarisch, vanwege het publiek van zware jongens. Wie het album beluistert, hoort nog de geladen sfeer die er in de zaal hing. Maar ik moet bij het concert altijd denken aan één van de gedetineerden: Glen Sherley.