Dominee | Poëzieliefhebber | Moestuinier | Speelt gitaar
Soms gebeurt het: dat een gedichtenbundel je van de sokken blaast. Meestal gaat het dan om een nieuwe bundel. Maar als het een verzameld werk is of een gedeelte ervan, ja, dan heb je als poëzieliefhebber toch verschillende keren een boot gemist. Het overkwam mij bij Hans Tentije (1944-2023).
Het viel me in de editie van Trouw van afgelopen zaterdag op: drie heel verschillende artikelen met één overeenkomst - groeiende openheid voor religie. Niet nieuw. Met een zekere regelmaat zijn er in de afgelopen jaren signalen waar te nemen van het ‘smelten’ van kille vooroordelen over godsdienst. Er verschijnen sneeuwklokjes.
Dit keer een gedicht van de Australische dichter Kevin Hart (1954). Toen hij toetrad tot de Rooms-katholieke kerk maakte de beroemde dichter Les Murray in 1983 voor hem een prachtig gedicht ('The New Moreton Bay'). Kevin Hart werd behalve dichter ook theoloog en filosoof. Hij schreef onder meer de diepgravende studie over een fenomenologie van de poëzie, getiteld 'Poetry and Revelation'. Hart is hoogleraar aan de Duke University in Durham, North Carolina. Het onderstaand gedicht werd vertaald door mij.
Kan een mens opknappen van poëzie? Elke liefhebber van gedichten zal die vraag met een juichend ‘ja’ beantwoorden. Maar wie niet vertrouwd is met gedichten, zou dit boek eens moeten lezen. Met zes afdelingen in zijn ‘apotheek’ biedt Philip Huff voor elke kwaal of tekort in het leven een ‘medicijn’.
Willem Jan Otten maakte een zorgelijke periode in zijn leven mee: hij werd ziek. Dat is althans af te leiden uit menig gedicht in zijn nieuwe bundel. Zijn leven stond (staat?) zelfs op het spel. De zorgen en angsten die daarmee gepaard gaan, bepaalden de toon van deze bundel.
De Amerikaanse schrijver, dichter, essayist én boer (!) Wendell Berry wordt dit jaar 90 jaar. In Nederland is hij niet zo bekend, maar in Amerika geldt hij als een van 's lands grootste schrijvers. Daarom regelmatig dit jaar een gedicht van hem (door mij vertaald). Gevolgd door een korte kanttekening.
Tijdens de coronacrisis schreef Willem Jan Otten in het Katholiek Nieuwsblad elke week over de Schriftlezingen die die zondag op het rooster stonden. ‘Zondagmorgen’ heet het boek waarin zijn overdenkingen werden gebundeld. Maar na die cyclus schreef hij door. Niet aan Bijbellezingen, maar aan hoe Christus ‘werkt’ in mensen.
In dit essay bespreek ik het grondmotief in het werk van de Amerikaanse dichter Gregory Orr. Het verscheen in Liter, literair tijdschrift, nummer 108 (maart 2023)