Lohues is geen vernieuwer in de muziek. Maar zijn liedjes zijn vrijwel altijd van hoge kwaliteit. Dat geldt ook voor dit album. De songs kunnen zich muzikaal stuk voor stuk meten met wat er uit Amerika zelf komt. En dat hij een duizendpoot is, blijkt ook wel uit het feit dat hij op sommige tracks alle instrumenten zelf bespeelt

Lohues zingt in het Drents. Als Hollander mis ik dan soms ook de betekenis (wat is 'knooin' of 'slof' bijvoorbeeld?). Maar het meeste is goed te volgen. De teksten van de songs gaan over klein geluk (zoals in Honing of Appels over de appelbomen van zijn opa), over de onzekerheid van ons bestaan (Waor gaon we naortoe; zie de clip hieronder), over vergankelijkheid (De zunne en de moan), maar eigenlijk altijd is de toon teder, relativerend en lieflijk.- in één woord: mild.

Dat maakt het beluisteren van dit album zo aangenaam. Ik zeg weleens dat echte kunst ook moet schuren. Maar Lohues bewijst het tegendeel. Zonder scherpe tonen in tekst en muziek weet hij met zij milde en melancholische inslag mij te raken. Met Aosem maakte hij een toegankelijk album dat ook bij herhaald beluisteren niet gaat vervelen. Lohues is (samen met Rowwen Heze) voor mij een toonbeeld van grote muzikale en tekstuele kwaliteit van Nederlandse bodem. Beluisteren dus! Awesome!

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=8dn29VV32pg&list=PLlBmq9dlkO1eE9flvP-Ez5Sop1PX9SbV7[/embed]