Een visie op het christelijk geloof voorleggen aan hen voor wie het geen betekenis (meer) heeft – dat is wat Maarten Wisse zich tot doel heeft gesteld. Hij neemt de lezer daarvoor bij de hand voor een interessante tocht door het christelijk landschap.

Het zal u niet ontgaan zijn: na Maarten van Rosem, Youp van 't Hek en Linda de Mol heeft nu ook Jezus zijn glossy. Het is een vrolijk en speels blad geworden met ruimte voor lichtvoetigheid en diepgang. Daarom in deze rubriek bij uitzondering aandacht voor een tijdschrift.

Het was al aangekondigd: Bob Dylan zou op zijn nieuwe cd beter bij stem zijn dan we van hem gewend zijn. Er werd zelfs al de vergelijking gemaakt met het album 'Nashville Skyline' (1969) toen hij opeens een zangstem bleek te hebben die nog niemand kende. Wel, die vergelijking gaat misschien te ver, maar de conclusie dat Dylan op zijn nieuwste album beter klinkt dan zelfs menig fanatieke fan van tevoren vreesde, is gerechtvaardigd.

Een echt nieuw nummer staat er natuurlijk niet op. Alle door Elvis opgenomen nummers zullen inmiddels zijn uitgebracht. Zelfs gospels die hij in huiselijke kring zong werden op cd gezet. Elke superster is immers een melkkoe. En wie is er groter in de popmuziek dan Elvis? Toch is deze cd best de moeite waard.

Riggan Thomson is een acteur wiens carrière in het slop is geraakt. Ooit werd hij bekend in een serie films getiteld 'Birdman', een fantasy-verhaal waarin hij een cartoonachtige rol speelde. Maar nu wil hij zich waarmaken als serieus acteur in een toneelstuk op Broadway. Daarbij krijgt hij te maken met een aantal forse tegenkrachten.

Willem Jan Otten is in mijn ogen Nederlands meest interessante en veelzijdige schrijver. Hij schrijft toneel, romans, poëzie en essays. En hij beheerst de genres allemaal. Kort geleden zag een nieuwe essaybundel het levenslicht. ‘Verhalende essays’ noemde Otten ze.

Het boek verscheen in 2012, maar nu pas las ik het – ook omdat er een goedkope editie op de markt gebracht werd (voor wie zoals ik al teveel aan boeken uitgeeft: wachten loont soms!). Er zijn al heel wat lovende recensies over geschreven, maar ik doe nog een duit in die zak: Oek de Jong schreef een prachtig boek.

Ida Gerhardt (1905 – 1997) geldt als een van Nederlands grootste dichteressen van de 20ste eeuw. Maar ze was bepaald niet de sympathiekste, en dat is een eufemisme. Ze kon lichtgeraakt zijn, afgunstig en ronduit arrogant. Deze schaduwzijden worden in de biografie die dit jaar verscheen niet verdonkeremaand.

Harry Kuitert is al jaren de luis in de pels van de kerk. Dat maakt hem bij velen geliefd, bij anderen juist niet. Dat hij er in de loop der jaren niet milder op is geworden, toont zijn nieuwste boek. Kuitert is inmiddels 90 jaar (!), maar hij is een onverminderd scherp waarnemer waar het de negatieve kanten van de kerk betreft.

In veel Pinksterkerken en evangelische gemeenten is het inmiddels een bekend woord: bevrijdingspastoraat. Maar ook in de mainstream-kerken groeit kennelijk de belangstelling voor deze vorm van pastorale hulpverlening. Dat is althans de conclusie die ik trek uit het verschijnen namens de Protestantse Kerk in Nederland van een handreiking met betrekking tot het bieden van bevrijdingspastoraat.