Er gaat geen dag voorbij of ik lees minstens één gedicht. Soms kom je dan iets tegen dat je ook door wilt geven. Ik doe dat met een korte aantekening aan het einde. De komende tijd: gedichten over de herfst- en wintermaanden. Deze maand dus gedichten over oktober. Deze week een gedicht van Jean Pierre Rawie.

Er gaat geen dag voorbij of ik lees minstens één gedicht. Ik heb het nodig als zuurstof. Soms kom je dan iets tegen dat je ook door wilt geven. Ik doe dat met een korte aantekening aan het einde. De komende tijd: gedichten over de herfst- en wintermaanden. Deze maand dus gedichten over oktober. Deze week een gedicht van de Amerikaanse dichter Richard Wilbur.

Er gaat geen dag voorbij of ik lees minstens één gedicht. Ik heb het nodig als zuurstof. Soms kom je dan iets tegen dat je ook door wilt geven. Met een korte aantekening aan het einde. De komende tijd: gedichten over de herfst- en wintermaanden. Deze maand dus gedichten over oktober. Ik trap af met het mooiste gedicht dat ik ken.

De corona-app is een behoorlijke splijtzwam aan het worden in de samenleving. Het Utrechtse restaurant Waku Waku is uitgeroeid tot een symbool van verzet tegen de app. De eigenaar weigert klanten te controleren. Ik merkte bij mezelf irritatie vanwege dat standpunt. Maar is deze reflex terecht? En de kerk dan?

Afgelopen zaterdag ging bij ons de tv aan voor de uitvaart van prins Philip. We keken op NPO. Veel gekakel en geschakel: gekakel in de studio en geschakel met de correspondent in Engeland. Ondertussen een split screen met de verslaggevers en de ceremonie op het veld van Windsor. ‘Zet ‘m eens even op de BBC,’ vroeg ik aan eega Vera.

Nog een paar maanden en dan zwaai ik af: pensioen. ‘Kijk je ernaar uit?’ - het werd me al langer gevraagd. Maar zover was ik nog niet. Ik wilde vooral nog een keer gas geven. Maar corona gooit ook roet in dat eten.

Mijn moeder heeft de tweede prik gehad. Ze is 89, heeft af en toe wat mankementen, maar ze is 'still going strong'. Ze doorstaat de coronacrisis vrouwhaftig. Toch was ze maar wat blij met die tweede prik.

Het was een paar weken geleden: de online kerkdienst was achter de rug en ik stond in de hal van de kerk. Opeens ging de buitendeur open: een aantal kleine kinderen van niet-westerse origine stapte binnen. Een meisje met frank en vrije ogen – ze zal een jaar of zes, zeven zijn - vroeg wat we hier deden. ‘Bidden,’ zei ik onder anderen.

De gitarist Harry Sacksioni werd jarenlang gestalkt door een vrouw die ervan overtuigd was dat hij verliefd op haar was. Wat hij ook deed, niets hielp. In alles zag zij een bewijs van haar overtuiging: Harry hield van haar. Op een dag (na 23 jaar te zijn lastiggevallen!) verloor hij zijn zelfbeheersing. Hij gooide haar in de sloot en hield haar onder water. Hij kwam bij zinnen toen zijn vriendin hem toeschreeuwde op te houden. De vrouw kwam boven water en zei: ‘Zie je wel dat je van me houdt?’

Er gaat geen dag voorbij of ik lees minstens één gedicht. Ik heb het nodig als zuurstof. Soms kom je dan iets tegen dat je ook door wilt geven. Met een korte aantekening aan het einde. Deze keer een gedicht van een Ierse dichter dat past bij deze dag: Aswoensdag - begin van de 40 dagentijd.