We hadden Bas Haring op bezoek. ‘We’, dat zijn de mensen van De Morgenster, mijn kerk. We bestonden 100 jaar. Daarom was er een feestweek. En we wilden, naast van andere activiteiten, ook iets doen voor de samenleving van Papendrecht. En dus nodigden we Bas Haring uit, ‘volksfilosoof’ zoals hij zelf zegt.

'Poëzie wordt gelezen door de liefhebbers van poëzie en gehoord door een paar anderen die zich mee laten tronen naar café of stadsbibliotheek voor een dubbelfocuslezing. Er zijn misschien een miljoen liefhebbers van poëzie op de hele wereld. Minder dan beoefenaars van het canasta.'

Ooit gingen wij van een groot naar een kleiner huis. Vooraf deden we al veel spullen weg. Maar toen de verhuisdozen in het nieuwe huis kwamen, bleek er voor de inhoud van zo’n dertig dozen nog steeds geen plek! Een mens heeft meestal meer dan hij denkt.

Februari. Een voorjaarszonnetje. Aangenaam weer. En het is vakantie. Niet voor mij. Het is mijn schrijfdag: artikelen, preken. Maar schoolkinderen zijn vrij. En dat is te merken. De speeltuin in het park voor ons huis is goed bezet. Ik kan het, naar rechts kijkend, vanachter mijn schrijftafel net zien.

Ze zijn nog wel te krijgen, maar op straat zie je ze nauwelijks meer: het herenpolstasje. Ik heb er ook jaren één gehad. Zoals de timmerman zijn gereedschapskist heeft, zo had ik dat tasje. Alles kon erin. Autopapieren, portemonnee, telefoon en vooral: mijn Bijbeltje. Want zeg nou zelf: geen dominee zonder Bijbel op zak.

Het Kerstfeest heeft een heidense oorsprong. In het Romeinse Rijk werden in december de zogenaamde Saturnalieën gevierd: het feest van Saturnus, de god van de landbouw. Een feest van overvloed aan eten en drinken. Daarnaast was er de cultus van Mithras, een onoverwinnelijke en krijgshaftige godheid, die de titel van ‘Onoverwinnelijke Zon’ droeg.

De evangelische variant van het geloof vormt de grootste tak aan de boom van het christendom. Dat merken wij in Nederland maar mondjesmaat, maar in Zuid-Amerika, Afrika en Azië is het de meest groeiende beweging. Wat mij steeds meer gaat opvallen: juist deze tak biedt (ultra-)rechtse politici veel ondersteuning.

We liepen te shoppen in Rotterdam toen een collega van mijn vrouw haar appte: gezin omgekomen bij brand in Papendrecht. Verschrikkelijk. Op de terugweg hoorden we bij RTV Rijnmond nog onheilspellender berichten. Het vermoeden was gewekt dat het zou kunnen gaan om een gezinsmoord. De straatnaam werd genoemd. ‘Het is ergens in een wijk achter ons,’ zei ik.

Ik was met de auto op weg naar huis. De radio stond, zoals altijd, aan. Ik viel met mijn neus in de boter. Bij De Nieuws BV hoorde ik de column van Marcel van Roosmalen. Het was er weer zo eentje: een goedkoop, smalend stukje over religie.

Inmiddels regent het, maar we hebben een lange periode van droogte achter ons. Mijn landelijke kerk (PKN) publiceerde in die dagen een gebed om regen. Het riep uiteenlopende reacties op - van instemming maar ook van kritiek. De kritiek kwam neer op: mag dat wel? En: kan het wel? Zonder het laatste woord te kunnen en willen spreken (het gebed kent vele aspecten), deel ik mijn gedachten.