Toen we op ons vakantieadres kwamen, viel het me meteen op: het was er doodstil. De overgang was bijna te groot. Alsof de plotselinge stilte even iets onheilspellends had. Het stormde nog in mijn hoofd. Ik had het erg druk gehad. Dan is de overgang naar de stilte zoiets als vanuit een moordende hitte een auto instappen met airconditioning. Je kunt er duizelig van worden.

Eenzaamheid – dan denk ik al snel aan ouderen. Niet aan studenten. Die hebben immers de tijd van hun leven. Dat wordt toch altijd gezegd? ‘Mijn studietijd was de mooiste tijd van mijn leven.’ Studeren: je denkt aan jong en zorgeloos zijn. En vooral: aan feesten.

Als een kerklid verhuist, krijgt zijn/haar kerk automatisch een bericht. De kerkelijke ledenadministratie is namelijk gekoppeld aan de basisadministratie van de burgerlijke gemeente. Zo weten kerken waar hun leden blijven. Er is er één ‘maar’: in 2018 komt er een einde aan deze regeling.

Ik heb een knipperlicht-geloof. Het gaat aan-uit-aan-uit. Niet eens met vaste regelmaat. Dat zou nog enige stabiliteit geven. Maar soms is het aaaaan-uit-aan. Een andere keer: aan-uiiiiit-aan.

Het is het einde van het jaar. Tijd voor allerlei lijstjes. De beste pop-albums van het afgelopen jaar. De beste boeken die je las. Helemaal niet zo gek om eens terug te kijken. Je maakt de balans op. Wat vond je mooi? Wat bleef hangen?

Laat ik de volgende stelling eens in uw midden gooien: ‘Er zijn geen grotere vijanden van het leven op aarde dan wetenschap en techniek.’ Zou dat kunnen kloppen? Ik neem u mee in een klein denkexperiment met een wending aan het eind.

Ik heb in huis mijn eigen mancave (ook wel geschreven als ‘man cave’ – letterlijk ‘mannengrot’). Nog nooit van gehoord? Zoek het op bij Wikipedia en je leest: ‘Een mancave is een plek waar mannen hun hobby of favoriete bezigheden (zoals poker spelen of sport kijken) kunnen beoefenen. Vaak is het een zolderkamer of garage, die helemaal naar hun smaak is ingericht.’

Vorige week had ik een paar dagen vrij. Een mooie gelegenheid om spiritueel m’n licht ook eens elders op te steken. Letterlijk, want in bedevaartplaats Kevelaer (we zaten in de buurt) vallen er genoeg kaarsen op te steken, wat we dus ook deden. Maar ook figuurlijk: zondag (we waren weer terug) kerkten we in de Oud-Katholieke Kerk van Dordrecht.

Mijn vader was een gelovig man. Toch sprak hij op zijn ziekbed nauwelijks over de verwachting van een leven na dit leven. Eén keer vroeg ik hem: ‘Hoe beleef je dit laatste stukje, pa?’- ‘Vol vertrouwen,’ antwoordde hij. Met een ontvankelijke blik die zijn woorden onderstreepte. Verder deed hij er het zwijgen toe. We begrepen elkaar.

Vorige week was ik in Kampen. Bekend terrein, want ik bracht er mijn studietijd door. Dit keer was ik er voor Christian Wiman. Hij is een Amerikaanse dichter die furore maakt met zijn boek ‘Mijn heldere afgrond’. Over dat boek was een studiedag. Ik mocht er de openingstoespraak doen. Best spannend, want het moest in het Engels en Wiman zelf was aanwezig.